© Esmoreit

Een werkje van Esmoreit voor Godsdienst: "je levensweg"

het lijkt verwarrend

dat is het

dansende verandering

gelijkend op snippers

van passie

vloeiende bewegingen

kleine misstappen

grote juiststappen

alles wil ik

en ook weer niets

een toekomst

zo onzeker

voor mij weggelegd

of net bijgelegd

tot het kloppen

stopt

mijn hart

klop

© Eulalie 2009

Normaal blijft hij dieper in de tuin,
maar vandaag kwam hij toch eens dichterbij kijken
wat zich allemaal achter dat glas afspeelt.
Ik mocht zelfs buiten komen,
maar dan vond hij het toch iets veiliger een trapje lager.
Toen ik toch nog dichterbij kwam,
vond hij het welletjes,
het leek wel of onze hond terug was.
Een haas is duidelijk geen konijn.

Op 09/09/09 in Bree:

Niets vermoedend sla je de Twijnstraat in.

De warmste dag van het jaar leek ook wel de winderigste,

Marianne en Esmoreit hebben de opblaasbare kajak uitgehaald. Hij moest hersteld worden, hij loste, lost 1, lost 2, lost 3 maar dat is een ander verhaal.
Buurman was zo vriendelijk om vakkundig te helpen, en zo is onze vijver ingevaren. Het leek bij momenten wel een speedboot. Na een uurtje kwamen ze er beiden lekker geurend terug uit. De was is iemands anders probleem. Plezier hebben ze duidelijk gehad.

De eindejaarstentoonstelling van het keramiek atelier van Waarschoot.

Enkele werken van Lut:















Enkele werken van anderen van het atelier:













Nog de hele week te bezoeken.

 Voor zij die wat van Lut haar keramiek willen zien.
Op dinsdag 23 juli van 18.00h tot 21.60h is ze zelf in het atelier van Waarschoot aanwezig.

Zeker de moeite waard als je de volgende keer in de Ardennen bent, een wandeling langs de Ninglinspo.

We deden de wandeling tijdens het onvergetelijke feestweekend in Ferrierres, voor Marianne haar communie.
Meer foto's van dit weekend en deze wandeling op facebook.

Een ontdekking.
Tot eind vorig jaar was dit voor mij een totaal onbekende groep. Gelukkig heeft een mens kinderen en leer je zo ook nieuwe dingen kennen.

Eerst misschien de minder goede punten, want eerlijk, die zijn er altijd.
Het voorprogramma was zoals meestal met dat soort zaken, overbodig. Een vrouwfiguur die bewoog, dansen kan je het bezwaarlijk noemen, als was ze een vogel. Is het een vliegtuig? Het niveau was zeker niet hoger dan de Samson & Gert kerstshows die in dezelfde zaal plaatsvinden. Eén voordeel, ondertussen konden de irritante laterkomers onder begeleiding van de ouvreuses mét piellamp naar hun plaats worden begeleid.

Leadzanger Antony is op het storende af perfectionistisch. Hij legt meerdere keren een nummer stil omdat hij vindt dat zijn vibrato net out of tune is, of omdat hij de voeling met die coversong juist is verloren. "Covers visit you for some limited time, and then they are gone. Your own songs continue to haunt you".
Hij ligt ook behoorlijk overhoop met zichzelf, en praat stukken moeilijker dan dat hij zingt.

De laatste twee eigenschappen kan je moeilijk minpunten noemen, want net dat maakt Antony & The Johnsons waarschijnlijk tot wat ze zijn.
De verschrikkelijk lange babbel met het publiek kan misschien het optreden wat gebroken hebben, anderzijds maak je zo kennis met de man en krijg je ook een beter begrip van zijn songs.
Interessant werd het toen iemand uit het publiek riep: "you look like a mummy" terwijl die eigenlijk "mammy" bedoelde. Waarop Antony ietwat morbide een verhaal begon over een kattin die lijken van haar 8 dode jongen mooi likt voor ze te begraven. "Trust your mother with your life".

Gisteren waren Antony and The Johnsons zoals Sigur Rós hadden moeten zijn, poëtisch.
De songs op zich zijn eenvoudig, maar met een pracht van een eigenzinnig falsetto gebracht, fantastisch begeleid door piano, viool, contrabas, clarinet, sax, akoestische en elektrische gitaar.

Als er zo'n groepen blijven ontstaan is de toekomst van de hedendaagse muziek verzekerd.

Omdat we kozen voor de Park & Ride en met de metro naar Antwerpen centrum te gaan, hadden we ruimschoots tijd om het vernieuwde centraal station te bezoeken, voor het concert van Antony & the Johnsons in de aanpalende Elisabethzaal bij te wonen.
Onder het bestaande station werden onlangs nieuwe perrons aangelegd voor de TGV.

De iPod shuffle 4G.
Het toonvoorbeeld hoe je met design te ver kan gaan.

Een goed ontwerp moet het voor de gebruiker makkelijker maken, dit lijkt mij hier net het tegenovergestelde.
Het toestel is klein, heeft één knop (aan/uit), gelukkig en bedien je verder met een aanraakelement op de kabel van de oortelefoon.

Voor een volgende liedje klik je een keer, drie keer klikken keert terug, blijven duwen doet de iPod spreken: hij kondigd jou het nummer en de uitvoerder aan met een wat rare tongval zodat het niet echt begrijpelijk wordt.

hieronder de handleiding:

Hier vind je een video met de werking van de bediening

Laat nu die standaard earplugs van Apple nu net de slechtse zijn op de markt te verkrijgen. De kwaliteit is niet je dat en ze blijven in weinig oor zitten.
Wil je een andere koptefoon gebruiken, dan speelt de nieuwe shuffle alle 500 nummers in een stuk af. Je hebt geen enkele bedieningsmogelheid meer, behalve uit zetten natuurlijk.
De oortelefoonfabrikanten zijn natuurlijk niet rouwig, ze ontwikkelen volop nieuwe toestellen die compatibel zijn. De commercie blijft draaien.

Vergelijk de 'oude' met de 'nieuwe':

Apple=bedieningsgemak?