Een ontdekking.
Tot eind vorig jaar was dit voor mij een totaal onbekende groep. Gelukkig heeft een mens kinderen en leer je zo ook nieuwe dingen kennen.

Eerst misschien de minder goede punten, want eerlijk, die zijn er altijd.
Het voorprogramma was zoals meestal met dat soort zaken, overbodig. Een vrouwfiguur die bewoog, dansen kan je het bezwaarlijk noemen, als was ze een vogel. Is het een vliegtuig? Het niveau was zeker niet hoger dan de Samson & Gert kerstshows die in dezelfde zaal plaatsvinden. Eén voordeel, ondertussen konden de irritante laterkomers onder begeleiding van de ouvreuses mét piellamp naar hun plaats worden begeleid.

Leadzanger Antony is op het storende af perfectionistisch. Hij legt meerdere keren een nummer stil omdat hij vindt dat zijn vibrato net out of tune is, of omdat hij de voeling met die coversong juist is verloren. "Covers visit you for some limited time, and then they are gone. Your own songs continue to haunt you".
Hij ligt ook behoorlijk overhoop met zichzelf, en praat stukken moeilijker dan dat hij zingt.

De laatste twee eigenschappen kan je moeilijk minpunten noemen, want net dat maakt Antony & The Johnsons waarschijnlijk tot wat ze zijn.
De verschrikkelijk lange babbel met het publiek kan misschien het optreden wat gebroken hebben, anderzijds maak je zo kennis met de man en krijg je ook een beter begrip van zijn songs.
Interessant werd het toen iemand uit het publiek riep: "you look like a mummy" terwijl die eigenlijk "mammy" bedoelde. Waarop Antony ietwat morbide een verhaal begon over een kattin die lijken van haar 8 dode jongen mooi likt voor ze te begraven. "Trust your mother with your life".

Gisteren waren Antony and The Johnsons zoals Sigur Rós hadden moeten zijn, poëtisch.
De songs op zich zijn eenvoudig, maar met een pracht van een eigenzinnig falsetto gebracht, fantastisch begeleid door piano, viool, contrabas, clarinet, sax, akoestische en elektrische gitaar.

Als er zo'n groepen blijven ontstaan is de toekomst van de hedendaagse muziek verzekerd.

Sigur Rós, Vorst 16-11-2008








Jammer. Op enkele schaarse momenten toonden Sigur Rós hoe fantastisch een concert kan zijn, maar een groot deel van het optreden werd gehinderd door een volumeknop die veel te ver was doorgedraaid, een leadzanger die veel moeite heeft met zichzelf, geëxperimenteer om vooral hip te zijn, een strijkstok dit bij zo goed als elk nummer over de elektrische gitaar moet, en een groep die niet zoals hier uit 4 leden maar uit tig leden bestaat.

Wat feëriek moet zijn was bombastisch, wat genuanceerd en en fijnzinnig moet zijn was gewelddadig. De groep heeft nochtans alles in huis om fantastisch te zijn: vernieuwende zalig betoverende muziek. Hopelijk beseffen ze dit en durft iemand hen dit te vertellen, en krijgen ze de tijd om te bewijzen dat ze meer zijn dat een hype. Het zou jammer zijn dat zo'n talenten verloren gaan in de commerce van de platte muziekbussines.

    

 
Het moet zowat van 1988 geleden zijn dat ik nog naar het festival van Werchter geweest ben.
Het is wel niet zo lang geleden dat ik op de wei was, want zowel Prince, The Stones, U2 gaven er concerten, als verschillende werchter classics waren qua programma interessant genoeg om langs te gaan.

Eerst een rampzalig nat jaar hield me daar weg (zittend onder een immens vel plastiek nat van de damp en de modderstroom: "mij zien ze hier nooit meer terug"). Toen het festival later tot een meerdaagse uitgroeide ontbrak mij de moed om het daar verschillende dagen uit te houden. Laat nu net dat zijn wat waarschijnlijk het festival nu voor mij genietbaarder maakt.

De sterke programmatie van dag 4 (hoewel dag 1 ook wel straf was, maar al uitverkocht), en het bureaublad van Eulalie "werchter 2008" deden me weer naar Werchter trekken. Doordat het festival al een paar dagen aan de gang was waren de meesten al ter plaatse, nog slapend in hun tentje. We kwamen zonder files onderwerg, en konden zo doorrijden tot de dichtste parking. Aan de ingang waren we snel binnen en stonden we voor een quasi lege wei. Voor het eerst kon ik ook eens alle promotiestanden aflopen, een nieuwe hobby voor Esmoreit.

Maar we kwamen eigenlijk voor de muziek.

Het John Butler Trio.
Een Trio, dus waren ze met vier.
Opener op het hoofdpodium, maar wat een muziek! Eerste verrassing van de dag. Wat een gitaarspel!

Devotchka
Volksverhuizing naar the Marquee, voor Tim Vanhamel.
We pikten nog het laatste deel van het optreden van Devotchka mee. Sfeer op viool, accordion en tuba.

Tim Vanhamel
Eerste maal trots om Belg te zijn.
Inderdaad krullebol met stijl, jammer van de zonnebril. Door je ogen af te sluiten voor het publiek, mis je intiem contact, en kom je timide over. Timide was zijn gitaarspel nochthans niet.

Eulalie is duidelijk een concertgangen voor de muziek. Ik heb die zien genieten en meegaan in het optreden. Ze schoof ook steeds meer naar voor het publiek in richting podium.

Anouk
Terug mee met de volksverhuizing richting hoofdpodiium.
ondertussen was de wei al goed volgelopen. In zomerse harlekijnkleuren zorgde de Nederlandse Anouk voor een echt zomerconcert. Haar kinderen op het podium, en in het bijzonder haar gitaarheldje zorgden voor een festivalsfeer.

 

The Kooks
Met hen startte de concertgekte. De eerste schreeuwerige fans, de eeste sprongen, de eerste boodschappen (op spandoek, karton of onderbroekjes ...)
Hits, een beetje slordig Engels maar dat past bij de vergeten scheerbeurt, en meezingen!

The Raconteurs
Hard en wild. De eerste indicatie dat het in de pit niet altijd even veilig is. Crowdsurfers en pogo. Ietsje meer naar achteren voor de volgende acts was raadzaam.
Thanks to the bleu man! Vogels van alle pluimage op de wei.



Als Eulalie echt een muziekliefhebber is, dan heeft Esmoreit het echt wel voor de randanimatie. Iedere stand heeft wel iets interessants, maar vooral het recycleren van drinkbekers is een nieuwe hobby voor hem. Je kan veel zeggen over de drankprijzen op het festival. 2.50 euro voor een consumptie is echt geen koopje. Maar als je het verstandig bekijkt dan is het best te doen. Met twee diepgevroren brickverpakkingen doe je met z'n vieren bijna de hele dag. Twintig lege bekers leveren je een drankbonnetje op. Eenmaal je enkele bekers hebt, dan zorgen de andere festivalgangers er wel voor dat er genoeg bijkomen. Iedereen komt je toren spontaan aanvullen.



Kaiser Chiefs.
Hard werken wordt beloond.
Amai, lang geleden dat ik nog iemand zo zag zwoegen voor het publiek. "Ladies and gentlemen, we are the Kaiser Chiefs!" Op het podium, op de nadar, naast de videowall, en door het publiek tot aan de PA tot iedereen meezong. Een echte festivalgroep!



Beck
Nog een met een zonnebril, gelukkig deed hij hem soms eens af.
Misschien wel de moeilijkste set, bovendien leek Beck wel in een bijzondere bui, alsof het tegen z'n zin was. Ofwel was z'n plaats op de affiche, zo geprangt tussen Kaiser Chiefs en nationale helden dEUS, heel beklemmend. Ik hoorde al in het publiek na Kaiser Chiefs: "Beck zal van heel goede huize moeten komen"
Daar kwam hij wel van, maar het leek hem aan energie te ontbreken om er echt een lap op te geven.



Kjell hadden we ondertussen ook gevonden. Ze was met de trein gekomen maar zou met ons terug naar huis gaan. De laatste trein vertrok nog tijdens het concert van Beck. We vonden haar gemakkelijk, want op onze sms "waar ben je?" antwoordde ze "ik sta voor het podium". Dat er daar nog 79 999 anderen stonden ontging haar even.

dEUS
Wat moet ik hier nog over zeggen? Misschien vat de uitspraak van Esmoreit dit nog het beste samen, na het optreden van dEUS vond hij het vuurwerk maar slap.
Ik denk dat de heren geen beter compliment kunnen krijgen.




I’m sticking to the plan I will see it through
Let there be no confusion
Cause I’m the architect



Voila, dat was het dan, van 11.30h tot 2.00 h op een droge wei.
Ik hoop dat ik nog een tijdje mee mag met de kinderen ...

Meer foto's in het online fotoalbum.

Alle foto's luc @ werchter
klik op de panorama's om ze in groot formaat te openen, in het fotoalbum kan je kiezen voor 'view full sized'

Opendeurdag van de academie muziek en woord te Eeklo.

Eulalie in het auditorium, "Frazelen en bazelen, tetteren en kwetteren, snateren en tateren" met Leerkracht Marijke de Winne.




Eulalie in de klas piano met leerkracht Monique Lanszweert.




Esmoreit in het auditorium met leerkracht gitaar Franky Viaene.

Nog nooit ben ik met zo weinig of beter gezegd slechte verwachtingen naar een concert vertrokken. En naarmate de voorstelling naderde werd het alleen maar slechter. Ik verklaar me nader.

Ik heb zo'n beetje me buik vol van die reunies en 'ouwe zakken' die nog snel even aan pensioensparen willen doen, en bovendien worden die concerttickets steeds maar duurder. Geef toe 100 € voor een plaatsje in het koele galmende sportpaleis is schandalig veel.
Toen ik zag hoe ver we van het podium zaten, blok 140 rij 1 stoel 1 klinkt goed, maar je zit dan achteraan in de bocht van de piste, welliswaar op rij één, maar er staan en zitten zo ongeveer een 8000 mensen voor U.

Maar goed, we zien het podium tenminste. Euh pardon podium? Welk podium? Waar podium? Dat kleine ovalen ding daar op de grond met wat lampjes boven en één flatscreen, och gottekes toch.
En je meent het, ze hebben geen achterwand aan het podium geplaatst zodat ze achter het podium ook nog volk kunnen zetten? Inderdaad zo stouw je 17 500 man in het sportpaleis.

Eén positief punt tot nu toe, door het vlotte park en ride systeem zaten we op 1 uur tijd vanaf de eettafel in Sint-laureins op onze stoel in het sportpaleis, geen stress. 19.10 h - 20.10 h. Nog nooit zo laat naar een concert vertrokken trouwens.

Het voorprogramma, het mag dan al Sting z'n zoon zijn aan het hoofd van fiction plane, het moet ongeveer het slechtse zijn wat ik ooit gehoord heb. Een grote galm aan lawaai waar de zanger met een scherpe stem probeerde door te komen. Dit belooft weinig goeds voor het concert. We, Bram en ik, overwegen om of ons te verplaatsen of om naar huis te gaan. Maar goed 100 € is veel om zomaar weg te gooien, anderzijds zijn de kosten voor een oorspecialist ook niet mals.
Naast ons neemt een gezin plaats, pa ma en de twee zonen. We kijken elkaar aan, voor 400 € een avondje uit, wij zijn nog goed af.

Als na een half uur pauze de VIPS de zaal binnen geloodst worden, het is ondertussen ruim 21.30 h, weten we dat de drie kerels van the police niet te lang meer op zich zullen doen wachten. Naast ons gaat ook Stani Crets al eens gaan staan om te zien of er daar beneden al wat beweging is.

'A year has passed since I wrote this note'
Plots wordt het podium gigantisch, het licht komt naar beneden en uit de vloer, het zijn flatscreens in het meervoud en er is een cirkel van ledscherm rond het podium, en het geluid zit wonderwel goed.

Vanaf het tweede nummer zitten we totaal in het concert. Ze spelen niet op safe, minder bekende nummers, de hits in totaal nieuwe/andere uitvoeringen. Tiens tiens, ik moet mijn mening herzien. Je krijgt niet het gevoel dat die mannen het alleen maar doen voor het geld. Het is alsof ze pas zelf ontdekt hebben hoe goed hun muziek is. Het is in ieder geval uniek. De verhalen van onderlinge ruzies tussen de bandleden is wat volgens mij juist hun muziek kenmerkt. Het is een constant gevecht van ritme, de bas van Sting de ritmewisselingen van het unieke drummen van Steward Copeland die probeert Sting te volgen of omgekeerd, en Andy Summers die daartussen wil insnijden met zijn gitaar. Soms snijdt hij totaal mis, maar dat kan de pret niet derven. Liever dat dan een cdtje afspelen. Ik hoop dat ze een nieuwe cd uitbrengen, zoals de geruchten gaan, en dat ze daarvoor dezelfde lef hebben, en experimenteren.

Als ik al die negatieve commentaren van andere concertgangers hoor, dan kan ik Serge Simonart enkel bijtreden, stop met zagen en blijf thuis.
The Police, drie man op een podium: een muzikaal genie, een koppig experimenterende drummer en een vlijmscherpe gitarist met dubbele kin, samen maken ze popmuziek die ik geen andere weet maken. Live brengen ze een spektakel die uiteindelijk z'n 100 € toch waard bleek. Misschien iets te weinig emotie, iets te weinig kippenvel, maar prachtig vakmanschap.

Open deur in de academie voor woord en muziek te Eeklo.



"Theater" van de academie plastiche kunsten.

In de badkamer van woord



Een dinosaurus rex dacht alleen aan sex ...



ik vind je lief, ik ben je lief ...







Et maintenant musique !

Open deur in de academie Woord en Muziek te Eeklo, op Zaterdag 21 april 2007.
Eulalie achter de toetsen.

Musical 'Giftige zaakjes' van de leerlingen van de Vrije Basisschool De Ark uit Maldegem, op vrijdag 23 en zondag 25 maart, CC Den Hoogen Pad, Adegem. Marianne is één van hen.

Een verhaal die zich af speelt in Maldegem, waar er blauwe zaken gebeuren in het park. Gelukkig richten de jongeren de actiegroep 'Blauwpies' op, en kan erger vermeden worden.


Een musical kan niet zonder zang en dans, dus het koor en de dansgroepen.


De ganse bende.


Alle foto's ®Eulalie

De Leerling-Tovenaar in de academie muziek te Eeklo.

.
Eulalie tesamen met haar Lerares Monique Lanszweert met 'Polka' van B. Tobis en 'The ragtimers' van A; Holzman.

een 'huit-mains' op de Cello, Danny Pauwels, Lieve D'Hoore, Angelo Deheusch, Maya Ostyn.


Casimir op casimir met z'n leraar Wim Van Holderbeke met "the girl from Ipanema"

alle foto's © luc

Volledig in lijn met 'si tu savais' zijn we: Eulalie, Esmoreit, Lut en ik naar Vorst nationaal getrokken voor het optreden van Axelle Red.

uit 'si tu savais':

je veux te voir voler
libre dans le ciel
toucher les étoiles
savoir que tu es belle
je ne peux que t’apprendre
tout ce que je sais
dehors il peut aussi faire froid

De deuren openden om 19.00h, en we waren iets vroeger zodat Esmoreit nog de lichtkrant kon lezen en ons duidelijk maakte dat je nog niet te mooi mocht gekleed zijn om binnen te mogen (no smoking).
We waren dus bij de eerste binnen en zo konden we vooraan staan zodat E&E een mooi zicht op het podium hadden. Even toch getwijfeld om te gaan zitten, het was pas 19.00 h en voor 23.00 h zouden we hier toch niet weer buiten zijn, niet zozeer uit bezorgdheid over de jeugd maar eerder over het gestel van de ouders.

Het concert werd gefilmd, toch vrij storend zeker als je Axelle verschillende keren heel dichtbij de automatische camera ziet komen. Ondertussen is Axelle haar 'onhandigheid' voor mij bijna legendarisch, zie optreden in de AB een paar jaar terug. Nu ook weer: een keer wel heel flagrant naast de microfoonstandaard grijpend, en een keer met haar ring verstrikt in haar halsketting. Het is ook een deel van de charme natuurlijk. En waarom ze steeds van die krukken wil gebruiken die zwaarder wegen dan haar is me ook niet duidelijk.

Podium en belichting pasten heel mooi bij de sfeer die de muziek oproept. Je zat als het ware een beetje in haar huiskamer.
Alles draait natuurlijk om de muziek en daar zat alles meer dan goed. Het hele optreden was gebouwd rond haar 'livre qui n'est pas vraiment un livre, puisqu'il est un album" le jardin secret. Mooi, gevoelig, persoonlijk en tegelijk universeel, soms recht naar het hart.

uit 'temps pour nous':

24 heures dans une journée
j’ai essayé d’en rajouter
il faut du temps pour s’aimer

Op de foto op de site van het VRT nieuws zie je ons staan, we staan recht voor (of achter, te zien van waar je het bekijkt natuurlijk) de microfoon.

Ik had wel gedacht dat de kinderen er iets zouden aan hebben, tenslotte zijn het beiden muzikanten, maar dat de indruk zo goed zou zijn had ik niet verwacht. Je kunt natuurlijk ook live maar ervaren wat 'real music bij real musicians' is, en ook dan weet je maar of dat iets voor jou is. Ik vrees dat er nog vele concerten zullen volgen. De meeste concerten zijn wel niet in het weekend zoals dit op een zaterdagavond.

vrt nieuws met beelden van het optreden
officiële site van Axelle red

Te ontdekken.

Wat doe je als je met die writersblock blijft zitten, maar ondertussen wel overloopt van het talent?
Sting, luit en stem, tesamen met Edin Karamazov eveneens met de luit op z'n nieuwe CD songs from the labyrinth.

Enkele video's van op you tube Charlie Rose en Come again

Op zaterdag 3 maart 2007 doet hij de Koningin Elisabethzaal aan in Antwerpen.

Zie ook de officiele website van Sting